یه وقتایی ما یه کارایی می کنیم که دیگران ناراحت می شن بعضی وقتا هم ناخواستس.بعضی وقتا حتی زحمت جبرانشم به خودمون نمی دیم.خودمونو می زنیم به بیخیالی.میدونی فقط کافیه خودمونو جای دیگران بذاریم تا بفهمیم باهاشون چه کار کردیم.چقدر به اون بها دادیم بی ریا بودیم کمکش کردیم. اصلا ازش دلجویی کردیم تا کینه ای تو دلش نمونه؟!ا میدونی اگه کینه ای از کسی تو دلمون بمونه چی میشه؟!اگه هیچ کس به فکر قلب شکسته ی اون آدم نیفته اون موقعست که خدا فقط خدا به کمک اون آدم میاد.همه چیزو جبران می کنه.تلافی نمی کنه ولی به ما می فهمونه که باید گاهی به دیگران هم به اندازه ی خودمون یا حداقل یه ذره کمتر بها بدیم.

آری آغاز دوست داشتن است   گر چه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم   که همین دوست داشتن زیباست!

امروز روز اول دی ماه است و من راز فصلها را می دانم من حرف لحظه ها را می فهمم. ای یار ای یگانه ترین یار آن شراب مگر چند ساله بود؟! و این من زنی تنها در آستانه ی فصلی سرد.در ابتدای درک هستی آلوده ی زمین. و یاس ساده و غمناک آسمان 

و ناتوانی این دستهای سیمانی !!!