*داریم به شبهای قدر نزدیک میشیم و من حس عجیبی دارم.وقتی اسم شب قدر میاد فقط یاد یه جمله می افتم:اللهی العفو...

۷ سال پیش نمی دونم چی شد که تصمیم گرفتم همیشه نماز بخونم.توو هر شرایطیم خوندم البته بعضی اوقاتم گفتم خدایا حالشو ندارم اگرم بخونم حواسم یه جای دیگست پس بی خیال ببخش...ولی یه ماهی بود که نمی خوندم...نمی دونم شاید آمادگیشو نداشتم...روزه هامم پرید همش قرص می خورم.امیدوارم ببخشه...اللهی العفو....

*بالاخره وقت کردیم و رفتیم گوشی خریدیم.دو ماه بدون گوشی بودم البته یه جورایی کار می کرد اما مرگ مغزی شده بود نه تصویر نه صدا...ولی همچین بدم نبود متفاوت بود انگار منتظر هیچی نبودم...هیچ کسم نمیتونست باهام مستقیما ارتباط داشته باشه...بد نبود فقط بعضیها غر زدند....

*روز متفاوتم  اون روزی بود که من بودم و تو بودی و موسیقی باخ ونمیدونم کی و کی...و البته آهنگای خودمون...اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد....من و گنجیشکای خونه که من عاشقشم... زن زیبا بود درین زمانه بلا!مرسی از بابت این حس خوب.همونی که می خواستم...مرسی از بابت هدیه قشنگت...

*یه چیزی هست که نمی خوام هیچ وقت تکرار بشه...خارج شدن از این حالت فقط زمان می خواد... از درخت دوست داشتن اگر می توانی پیچک تردید را جدا کن!

*امروز صبح که از خواب بیدار شدم موجودی محیرالعقول بودم!اتاقم و مرتب کردم.تمام خورده ریزای توی حال و جمع کردم و قبل از اینکه مامان بیدار بشه ظرفای سحرشونو شستم.قیافه ی مامان دیدنی بود ولی خودم هنوز نفهمیدم چرا؟چگونه؟آیا!

ای چراغ هر بهانه از تو روشن از تو روشن        ای که حرفای قشنگت من وآشتی داده با من

من وگنجشکای خونه دیدنت عادمونه             به هوای دیدن تو پر میگیریم از توو لونه

باز میایم که مثل هر روز برامون دونه بپاشی    من و گنجشکا میمیریم تو اگه خونه نباشی

همیشه اسم تو بوده اول و آخر حرفام            بس که اسم تورو خوندم بوی تو داره نفسهام

شعر من رنگ چشاته رنگ پاک بی ریایی       بهترین رنگی که دیدم رنگ زرد کهربایی